Slootwater

Slootwater.., nou, ik heb er de schrik goed van gehad!

M’n eigen hondje Donna heeft moeten vechten voor haar leven.

Dinsdag tijdens de uitlaatservice heeft Donna in de sloot gezwommen. Niks ergs zou je denken want dat gebeurd wel vaker. Alleen Donna verslikte zich, waardoor ze eerst een epileptische aanval kreeg (wat ze nog nooit eerder heeft gehad) en daarna bleef ze beroerd, schuimbekken, sloom en ze was totaal zichzelf niet. Dus zo snel mogelijk naar de dierenarts! Omdat ze ook met een stok aan ‘t spelen was, dachten ze daar dat er nog iets in haar keel zat. Dat zou haar kortademigheid verklaren en haar zuurstof tekort. We hebben daar ruim een uur gezeten met een zuurstof kapje om haar snuit en toen moesten we met spoed naar het dierenziekenhuis in Dordrecht. Een specialist zou haar daar kunnen opereren aan haar luchtpijp die waarschijnlijk was geperforeerd.

In het ziekenhuis hebben ze rontgefoto’s gemaakt, maar konden niks vinden in haar keel. Wél zagen ze dat haar longen, die op de foto zwart horen te zien, wit waren en rondom haar hart ook! Dat betekent dat er vocht zit.. Dus in een roesje gebracht en in haar keel en luchtpijp gekeken. De dierenarts liet me zien dat haar luchtpijp vol met zwarte bagger uit de sloot zat. Dit bleek 10 maal erger te zijn dan een geperforeerde luchtpijp want hier konden hun niks aan doen.. Dit moest ze zelf doen… De kans was 50%, of ze haalt ‘t wel, of ze haalt ‘t niet. De grond zakte onder m’n voeten vandaan. Ze is nog maar 2 jaar!!

Ze werd aan een infuus gelegd in een zuurstofkooi, vreselijk om te zien! Ze was zo zielig en ik kon niks voor haar doen, hoe machteloos voel je je dan! Ze moest blijven en ik werd naar huis gestuurd met de woorden; we bellen je..  Ik kwam s’avonds om 7 uur thuis, wat duurt wachten lang, om half 11 heb ik ze zelf gebeld hoe ‘t met haar ging, maar er was geen verbetering. De volgende ochtend heb ik ze weer gebeld; nog steeds geen verbetering, ze wisten  nog steeds niet of ze het zou halen… ik vroeg of ik haar op mocht zoeken, maar dat werd me afgeraden omdat ze zo kritiek lag. Woensdag avond; nog steeds geen verbetering..  Donderdag ochtend, werd ik gebeld, het ging iets beter en ze gingen proberen om haar van de zuurstof af te halen, Ik zou nou pas vrijdag gebeld worden vanwege Hemelvaart..

Ik heb nog nooit zó met m’n ziel onder m’n arm gelopen! Haalt ze ‘t wel, haalt ze ‘t niet…Ze is sterk en ze is jong.. tuurlijk haalt ze ‘t wel.. Pfff dat wachten is hatelijk! Ondertussen maar bezig blijven! niet door hebbende dat mijn telefoon op stil stond en ik al 2 keer gebeld was door het ziekenhuis! m’n hart sloeg over want ik zou vandaag niks meer horen tenzij het niet goed zou gaan!

Maar ze mocht naar huis!!!!! Ze werd erg onrustig in die kooi en piepte de hele boel bij elkaar, ze deed het redelijk zonder de extra zuurstof. Ik mocht haar halen!! Ze heeft nu 3 antibiotica kuren en moet nog erg rustig aan doen, kleine porties eten en niet te lang lopen, rennen en spelen.

Het is nu zondag, ik merk nog wel dat ze nog niet de oude is, als ze teveel doet begint ze te schuimbekken en wordt ze kortademig. Het is nu hopen dat haar longen weer goed herstellen en dat ze weer lekker haar gang kan gaan, dat is uitzieken en afwachten..

Ik heb de verantwoording over heel heel honden, die dit tijdens mijn uitlaatservice óók zouden kunnen overkomen.  Dat is best schrikken! Ik heb met 10 honden bij de dierenarts gestaan die moesten wachten in de auto, gelukkig heb ik 6 ramen die open kunnen! De gedachten om eerst alle honden thuis te brengen is zeker wel in m’n hoofd op gekomen, maar dan had Donna het niet overleefd. Deze hond had voorrang en ik ben heel blij dat ik juist heb gehandeld.

Dit keer was het mijn eigen hond, maar alle hondjes die ik bij me heb, beschouw ik als eigen! Ik zou ze precies hetzelfde behandelen..hoewel ik hoop dat ik dit nooooooit meer mee hoef te maken!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *