Je grootste nachtmerrie is ineens werkelijkheid…Hondje vermist…

Ja.. daar gebeurt het dan.. je grootste nachtmerrie is ineens werkelijkheid…..

Het lieve krullebolletje zat bij mij in de uitlaat, 5 dagen in de week. ja het was wel een apart hondje waar je echt het vertrouwen van moest winnen, maar het was een schatje!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Toen z’n ene baasje thuis kwam thuis kwam te zitten zonder werk, begon zijn gedrag te veranderen;  hij liep niet meer gelijk mee toen ik ‘m ging halen, hij is 1 keer “kwijt”geweest. Wij in rep en roer, ik z’n baasje gebeld want dit was niks voor hem?! Gelukkig was hij niet kwijt maar hij zat onder mijn auto? Je snapt dat ik ‘m daarna een tijd aan een lange lijn heb gehouden want ik was echt geschrokken!

Ik deed die dag niks anders dan anders, maar hij gaat ineens rechtsaf terwijl we rechtdoor moesten, wat we altijd doen. Ik nog roepen; Krullebol!! je gaat de verkeerde kant op! Maar hij reageerde niet, en begon het echt op een lopen te zetten. Ik tegen de rest van de hondjes die netjes stonden te wachten voor het oversteken; Jongens!!! Deze kant op!!!! Ik probeerde achter hem aan te rennen maar met 6 andere honden waarvan een paar oudjes… het ging niet… ik zag ‘m steeds kleiner worden… De paniek sloeg in me want dit was raar! Dus ik belde gelijk zijn baasje op en legde de situatie uit, die vervolgens gelijk daar naar toe zijn gekomen. Ik bleef maar roepen en roepen, want ik kon op een gegeven moment niet verder met 6 honden, tot ergernis van omstanders die riepen dat ik er naar toe moest gaan, die dachten dat ik een eigenwijze hond had, die niet wilde komen ofzo…

Onze krullebol werd overal gezien maar reageerde niet op mij en niet op zijn baasjes…. Warm en koud voelde ik me toen ik de andere honden naar huis moest brengen, de plek waar hij was weg gelopen, moest ik verlaten. Ik had de hondjes thuis gebracht, geregeld dat m’n dochtertje ergens kon spelen zodat ik weer terug kon. Maar niks… z’n baasjes waren driftig aan ‘t roepen, spraken iedereen aan, ik had Amivedi, dierenambulance gebeld. m’n beste vriendin werkt bij de dierenpolitie, die heb ik gebeld, alles wat ik kon bedenken! en maar roepen en maar zoeken.. maar niks!!!

diezelfde dag had ik nog goed contact met de baasjes, maar dat werd minder, ik voelde me vreselijk! vrijdag kreeg ik ze aan de telefoon, 1 daarvan wilde me niet zien, maar na hem overgehaald te hebben, hadden we toch afgesproken op De plaats.  Ze wisten wel dat ik er niks aan kon doen, Ze wilde het mij ook niet kwalijk nemen, maar…

Elke dag ben ik aan het zoeken geweest, meegeholpen met de flyers, zoeken, roepen en plakken…  Ik had geen tijd voor m’n dochter, ik had geen plezier in m’n werk, en was onoplettend,  ik was niet te genieten, want dan voelde ik me schuldig…. schuldig omdat ik dan niet hielp met zoeken, schuldig omdat ik door zou gaan met mijn leven, terwijl hij nog steeds vermist was.  Ik was boos omdat ik geen begrip kreeg van zijn baasjes,! Het was ook een beetje mijn hond geworden?!! 5 halve dagen was hij bij mij! Hoe kan ik geen gevoel hebben voor álle hondjes die ik onder mijn hoede heb?

Ruim 5 weken later.. Hij is gevonden… Waarschijnlijk aangereden door een trein, en waar denk je?? Bij het station bij mij om de hoek!! Ik rij daar minimaal 6 keer per dag langs!!! Ik zakte helemaal in elkaar!!!! hoe kan dit? zo dicht bij?? Toen werd ik zo boos op hem, hoe kan je me dit aan doen? Je kent ‘t geluid van m’n auto, je kent m’n stem!

Ik moest op facebook lezen dat hij dood  gevonden was, ik heb gebeld, berichtjes achter gelaten maar  tot op de dag van vandaag hebben zijn baasjes nergens op gereageerd. Ik heb de sleutels met een briefje in de brievenbus gedaan, en daarmee moest ik de zaak afsluiten voor mezelf.

Ik heb ruim 8 weken met m’n ziel onder m’n arm gelopen, ik voelde me alleen en onbegrepen, terwijl ik toch echt wel héél veel steun van m’n vrienden maar óók zeker van mijn klanten kreeg!! Het heeft me even tijd gekost om dit in woorden te omschrijven, om mijn gevoel een plek te kunnen geven, en om, om te kunnen gaan met de hele situatie…

Een hondje kwijt raken in mijn vak is afschuwelijk! Terwijl  Baasjes vaak zelf wel weten dat hun hond wel eens een andere kant op kan gaan dan jij wil, maar als deze dan ook nog eens 5 weken zoek is en dood wordt terug gevonden??

Dit was echt mijn werkelijke nachtmerrie…

 

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *